Kunstenaars tonen betrokkenheid met ongedocumenteerde vluchtelingen
Van zaterdag 23 augustus tot en met zondag 7 september, is in Eetcafe de Klinker de kunst tentoonstelling ‘Grenzen”te zien. Een expositie van tien kunstenaars met en zonder vlucht achtergrond die hun werk presenteren. Jac. Splinter, een van de deelnemers aan de expositie, opent zaterdag 23 augustus om 12 uur de expositie. Grenzen is alle dagen geopend van 11.00 tot 17.00 uur. Maandag en woensdag ook in de avond. De toegang is gratis. Eetcafé De Klinker, Van Broeckhuysenstraat 46, Nijmegen.
Tien kunstenaars, van wie de helft met asielachtergrond, presenteren in een unieke expositie nieuwe werken met als thema ‘grenzen’. De expositie is onderdeel van de activiteiten deze zomer bij het 25-jarig bestaan van Stichting Gast, de organisatie in Nijmegen die zich bekommert om ongedocumenteerde vluchtelingen in de stad. Dit zijn mensen zonder geldige verblijfsvergunning – veelal getraumatiseerd en uitgesloten van overheidsvoorzieningen. Zij lopen vast door de manier waarop Nederland en Europa omgaan met hun grenzen.
Recentelijk kwamen deze vluchtelingen weer in het nieuws na de aangenomen motie in de Tweede Kamer die de aanwezigheid van ongedocumenteerden strafbaar stelt. Ook zij die deze mensen bijstaan, onder wie de vele medewerkers en vrijwilligers van Stichting Gast, zouden volgens dit wetsvoorstel strafbaar zijn. Het voorstel wacht nog op behandeling in de Eerste Kamer, die waarschijnlijk plaatsvindt in september.
Fysieke en mentale grenzen
Een van de deelnemende kunstenaars is de uit Libië afkomstige Waseem Sallam, die woont en werkt in Nijmegen. In zijn monumentale schilderwerk brengt hij de emoties tot uitdrukking die worden opgeroepen door grenzen, de echte grenzen die hij door oorlog ook in eigen land heeft ervaren, en de ontheemding die dit oproept bij overschrijding ervan, de volgens hem ‘onzichtbare grenzen op vlak van identiteit, taal en herinnering’.
Onder de vijf deelnemende ‘autochtone’ kunstenaars is Diederik Grootjans, afkomstig uit Purmerend en dus ook een nieuwkomer in de stad, sinds 1978. Een voor Grootjans fijne stad, wat bij hem de vraag oproept waarom hij meer rechten zou mogen ontlenen om hier te wonen en werken dan anderen. ‘Ik heb niet meer recht dan een ander om hiervan te mogen genieten. Sowieso heb ik niet meer rechten dan anderen.’
